خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۰۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خاک بودم آب گشتم گِل شدمعالَمی گُل کردم آخر دل شدم
۲
غیرتِ حسن اقتضای شرم داشتلیلیِ بی‌پردهٔ محمل شدم
۳
تشنه کامِ امن بودم زین محیطخاک مالیدم به لب ساحل شدم
۴
جوهرِ تیغش پرِ طاووس داشترنگها گل کرد تا بسمل شدم
صفحهٔ ۱ از ۳