خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۱۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سحر ز شرم رخت مطلعی به تاب رساندمزمین خانهٔ خورشید را به آب رساندم
۲
به یک قدح به در آوردم از هزار حجابشتبسم سحری گفتم آفتاب رساندم
۳
رهی به نقطهٔ موهوم بردم از خط هستیجریده‌ای که ندارم به انتخاب رساندم
۴
تلاش راحتم این بس که با کمال ضعیفیچو شمع یک مژه تا نقش پا به خواب رساندم
صفحهٔ ۱ از ۳