خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۷۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای باغبان ای باغبان آمد خزان آمد خزانبر شاخ و برگ از درد دل بنگر نشان بنگر نشان
۲
ای باغبان هین گوش کن ناله درختان نوش کننوحه کنان از هر طرف صد بی‌زبان صد بی‌زبان
۳
هرگز نباشد بی‌سبب گریان دو چشم و خشک لبنبود کسی بی‌درد دل رخ زعفران رخ زعفران
۴
حاصل درآمد زاغ غم در باغ و می کوبد قدمپرسان به افسوس و ستم کو گلستان کو گلستان
صفحهٔ ۱ از ۷