خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۱۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شرار سنگم و در فکر کار خویش می‌سوزمبه چشم بسته شمع انتظار خویش می‌سوزم
۲
نمی‌خواهم نفس ساز دل بی‌مدعا باشدهوا تا صاف‌تر گردد غبار خویش می‌سوزم
۳
فسردن‌گاه امکان را محال است آتش دیگرچو برق از جرات بی‌اختیار خویش می‌سوزم
۴
اگر آسوده‌ام خواهی به محفل چهره‌ای بگشاسپندی جای خویش اول قرار خویش می‌سوزم
صفحهٔ ۱ از ۳