خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۱۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به لب حرف طلب دزدم به دل شور هوس سوزمخیال خام من تا پختگی گیرد نفس سوزم
۲
هوس پردازی‌ام از سیر مقصد باز می‌داردچراغم در ره عنقاست گر بال مگس سوزم
۳
دلیل‌کاروان وحشتم افسردگی تا کیخروشی‌گل‌کنم شمعی به فانوس جرس سوزم
۴
ز یأس مدعا تا چند باشم داغ خاموشیمدد کن ای نفس تا در بر فریادرس سوزم
صفحهٔ ۱ از ۳