خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۲۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا جلوه‌ات پر افشاند از آشیانهٔ چشمروشن حباب دارد بنیاد خانهٔ چشم
۲
آیینه‌ها ز جوهر بال نگه شکستنداز حیرت جمالت در آشیانهٔ چشم
۳
خاک در فنا شو با جلوه آشنا شوبی سرمه نیست ممکن تعمیر خانهٔ چشم
۴
در عالم تماشا ایمن نمی‌توان بودزین برق عافیت سوز یعنی زبانهٔ چشم
صفحهٔ ۱ از ۳