خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۲۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به عرض جوهر طاقت درین محیط خموشمکه من ز بار نفس چون حباب آبله دوشم
۲
سپند مجمر یأسم نداشت سرمهٔ دیگرتپید ناله به کیفیتی که کرد خموشم
۳
ز بس به درد تپیدن گداختم همه اعضاتوان شنید چو موج ازشکست رنگ خروشم
۴
چه ممکنست کسی پی برد به شوخی حالمنشانده است تحیر به آب آینه جوشم
صفحهٔ ۱ از ۳