خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۲۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تیغ آهی بر صف اندوه امکان می‌کشمخامهٔ یأسم خطی بر لوح سامان می‌کشم
۲
نیست شمع من تماشا خلوت این انجمناز ضعیفیها نگاهی تا به مژگان می‌کشم
۳
ابجد اظهار هستی یک سحر رسوایی استازگریبان جای سر چاک گریبان می‌کشم
۴
می‌زنم فال فراموشی ز وضع روزگارصورت بی‌معنیی بر طاق نسیان می‌کشم
صفحهٔ ۱ از ۴