خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۲۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عمری‌ست قیامتکدهٔ گردش حالمچون آینه مینای پریزاد خیالم
۲
حسرت ثمر نشو و نمایم چه توان کردسر تا به قدم چون مژه یک ریشه نهالم
۳
آیینهٔ من ریختهٔ رنگ ملالی‌ستبالیدهٔ چینی چو مه از چین هلا‌لم
۴
بیرنگی‌ام از شوخی اظهار مبراستدر آینه هم آینه کافیست مثالم
صفحهٔ ۱ از ۳