خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۲۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کو فضایی که نفس را ز دل آزاد کنمخانه تنگ است برون آیم و فریاد کنم
۲
شرم بی‌حاصلی عمر نمی ساز نکردتا جبینی ز ندامت عرق آباد کنم
۳
بر نمی‌داردم از خاک تلاشی که مراستنردبانی مگر از آبله ایجاد کنم
۴
قابلیت گل سرمایهٔ استعداد استرنگ کو تا طرف سیلی استاد کنم
صفحهٔ ۱ از ۳