خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۲۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل را به مستی از من و ما ساده می‌کنمبال صدای جام تر از باده می‌کنم
۲
فکرتعلق جسدم نیست چون نفسعمریست خدمت دل آزاده می‌کنم
۳
جیبی به صد شکفتگی صبح می‌درمحسرت نیاز عقل جنون زاده می کنم
۴
در رنگ زرد می‌شکنم گرد خون دلیاقوت می‌گدازم و بیجاده می‌کنم
صفحهٔ ۱ از ۳