خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۲۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا چند ز غفلت طرب اندیش نشینمکو درد که لختی به دل ریش نشینم
۲
یک چشم زدن الفت اشک و مژه کم نیستظلمست درین غمکده زین بیش نشینم
۳
در آتش امید سپندم منشانیدناجسته ز خود چند به تشویش نشینم
۴
گردون دو نفس نقش حصیرم نپسندیدتا پهلوی آسایش درویش نشینم
صفحهٔ ۱ از ۲