خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۳۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوشا عهدی که غم کوس تسلی می‌زد و دل همبه کشت نادمیدن دانه ذوقی داشت حاصل هم
۲
درشت و نرم صحرای تعلق یک اثر داردشلایین‌تر ز صد خارست دامنگیری گل هم
۳
به افسون نفس عمری فلکتاز هوس بودمکنون دیدم کزین جرأت ندارم راه در دل هم
۴
به ذوق جستجوی لیلی عبرت نقاب مامگو مجنون بیابانی است، صحرایی‌ست محمل هم
صفحهٔ ۱ از ۳