خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۳۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به رنگ خامه ز بس ناتوانی اجزایمبه سودن مژه فرسوده شد سراپایم
۲
در این محیط مقیم تغافلم چو حبابغبار چشم گشودن تهی کند جایم
۳
حریف مطلب اشک چکیده نتوان شدصدا شکست نفس در شکست مینایم
۴
شرار مرده‌ام از حشر من مگوی و مپرسچنان گذشته‌ام از خود که نیست فردایم
صفحهٔ ۱ از ۳