خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۳۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پروانه شوم یا پر طاووس گشایماز عالم عنقا چه خیالست برآیم
۲
آب و گلم از جوهر نظاره سرشتنددر چشم خیالست به چشم همه جایم
۳
سعی طلبم بیش شد از هر چه نه بنشستزین بعد مگر شوق برد رو به قفایم
۴
در دامن دشتی که نه راه است نه منزلعمریست که محمل‌کش آواز درایم
صفحهٔ ۱ از ۴