خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۳۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه وحدت سرایم نه‌کثرت نوایمفنایم، فنایم، فنایم، فنایم
۲
نه پایی که گردون فرازد خراممنه دستی که بندد تعین حنایم
۳
اگر آسمانم عروجی ندارماگر آفتابم همان بی‌ضیایم
۴
نه شخصم معین نه عکسم مقابلخیال آفرین حیرت خود نمایم
صفحهٔ ۱ از ۳