خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۳۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش‌کز دود جگر طرح شببشان‌کردیمشرری جست ره ناله چراغان‌کردیم
۲
دهر توفانکدهٔ شوق سراسر زدگی استگرد دل داشت به هر دشت‌که جولان‌کردیم
۳
لغزشی داشت ره عشق‌که درگام نخستطوف آسودگی آبله پایان کردیم
۴
صبح این میکده گم بود درآغوش خمارما هم از شوخی خمیازه گریبان کردیم
صفحهٔ ۱ از ۳