خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۳۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سودیم سراپا و به پایی نرسیدیماز خویش گذشتیم و بجایی نرسیدیم
۲
کردیم گل از عالم اندیشهٔ قدرتدستی که به دامان دعایی نرسیدیم
۳
شیرینی‌گفتار ز ما ذوق عمل بردچون وعدهٔ ناقص به وفایی نرسیدیم
۴
تا رخت نبردیم به سر چشمهٔ خورشیدچون سایه به صابون صفایی نرسیدیم
صفحهٔ ۱ از ۳