خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۳۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برکاغذ آتش زده هر چند سواریمفرصت شمران قدم آبله داریم
۲
چون شمع تلاش همه زین بزم رهایی استگل می‌دمد آن خار که از پا به در آریم
۳
دل مغتنم فرصت اقبال حضوریستتا آینه با ماست تماشایی یاریم
۴
گر دقت فطرت ورق خاک تکاندماییم که پیدا و نهان خط غباریم
صفحهٔ ۱ از ۳