خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۳۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا چند به هر مرده و بیمار بگریموقتست به خود گریم و بسیار بگریم
۲
زبن باغ گذشتند حریفان به تغافلتا من به تماشای گل و خار بگریم
۳
بر بیکسیم رحم نکردند رفیقانفریاد به پیش که من زار بگریم
۴
دل آب نشد یک عرق از درد جدایییارب من بی شرم چه مقدار بگریم
صفحهٔ ۱ از ۴