خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۳۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیمانهٔ غناکدهٔ بی‌مثالیمپر نیست آنقدر که توان کرد خالیم
۲
شادم به‌کنج فقر کز ابنای روزگا‌رسیلی خور جواب نشد بی سوالیم
۳
خاک ضعیف مرکز صد شعله رنگ و بوستغافل مشو ز وحشت افسرده بالیم
۴
آغوش مه پر است ز کیفیت هلالبالیده گیر نقص ز صاحب کمالیم
صفحهٔ ۱ از ۳