خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۳۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از کمال سرکشی عاجزترین عالمیمهمچو مژگان پیش پایی تا به یاد آید خمیم
۲
ذره‌ایم اما پر است از ما جهان اعتباربیشی ما را حساب اینست کز هر کم کمیم
۳
بی وفاق آشفتگی می‌خندد از اجزای مادر کتاب آفرینش جمله خط توأمیم
۴
عالم عجز و غرور از یکدگر ممتاز نیستگر همه خاکیم و گر افلاک ناموس همیم
صفحهٔ ۱ از ۳