خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۳۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به هرجا رفته‌ام از خویشتن راه تو می‌پویماگر نزدیک اگر دورم غبار آن سر کویم
۲
هوای ناوکی دارم که هرجا گل کند یادشببالد استخوان مانند شاخ گل به پهلویم
۳
به مضراب خیالی می‌کند توفان خروش منزبان رشتهٔ سازم، نمی‌دانم چه می‌گویم
۴
به گردون گر رسم از سجدهٔ شوقت نی‌ام غافلچو ماه نو جبینی خفته در محراب ابرویم
صفحهٔ ۱ از ۴