خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۳۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فسردن نیست ممکن دست بردارد ز پهلویمرگ خواب است چون مخمل ز غفلت هر سر مویم
۲
به رنگ پرتو خورشید عالم را به زرگیرماگر میل پر افشانی نماید رنگ از رویم
۳
ورق‌گردانده است از معنی تحقیق لفظ من- بیاض نسخهٔ عبرت مراد چشم آهویم
۴
من و نشو و نمای سرکشی حاشا معاذاللهنهال جاده‌ام یک سجدهٔ هموار می‌رویم
صفحهٔ ۱ از ۴