خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۳۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شکوهٔ اسباب چند، دل به رمیدن دهیمدامن اگر شد بلند گریه به چیدن دهیم
۲
درد سر ما و من سخت مکرر شده‌ستحرف فراموشیی یاد شنیدن دهیم
۳
عبرت این انجمن خورد سراپای ماشمع صفت تا کجا لب به گزیدن دهیم
۴
غفلت سرشار خلق نیست‌کفیل شعورچشمی اگر واشود مژدهٔ دیدن دهیم
صفحهٔ ۱ از ۴