خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۳۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بعد مردن از غبارم کیست تا یابد نشاننقش پای موج هم با موج می‌باشد روان
۲
خامشی مهری‌ست بر طومار عرض مدعاهمچو شمع‌کشته دارم داغ بر روی زبان
۳
خاک گردیدن حصول صد گهر جمعیت استکاش موج من ز ساحل برنگرداند عنان
۴
کو خموشی تا نفس تمکین دل انشا کندگوهر است اما اگر پیچد به خویش این ریسمان
صفحهٔ ۱ از ۴