خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۳۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در شکوه صافدل ندهد رخصت زبانزنجیری حیاست به موج‌گهر فغان
۲
سنبل اسیر زلف ترا دام وحشت استافعی گزیده می‌رمد از شکل ربسمان
۳
در عالم خیال بهار تبسمتگل را چو شبنم آب شود خنده در دهان
۴
کلفت شکار غیرتم از آه بی‌اثربر دل رسد چو تیر خطا گردد از نشان
صفحهٔ ۱ از ۴