خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۴۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا به کی چون شمع باید تاج زر برداشتنچند بهر آبرو آتش به‌سر برداشتن
۲
چند باید شد ز غفلت مرکز تشنیع خلقحرف سنگین تا به کی چون گوش کر برداشتن
۳
از حلاوت بگذر ای نی قدردان درد باشناله ناپیداست گر خواهی شکر برداشتن
۴
رنگی از عشرت ندارد نو بهار اعتبارزین چمن باید چو شبنم چشم تر برداشتن
صفحهٔ ۱ از ۳