خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۴۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به مطلب می‌رساند وحشت از آفاق ورزبدنکه دارد چیدن دامن درین گلزار گلچیدن
۲
به غفلت نقد هستی صرف سودای خطا کردمبه رنگ سایه‌ام سر تا قدم فرسوده لغزیدن
۳
ز دست خودنمایی می‌کشم چندین پریشانیچو بوی گل ز گلزارم جدا افکند بالیدن
۴
سیه‌بختم دگر از حاصل غفلت چه می‌پرسیبه‌رنگ سایه روز روشنم شب کرد خوابیدن
صفحهٔ ۱ از ۳