خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۴۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون ربشه در این باغ به افسون دمیدنسر بر نکشی تا نخوری پای دویدن
۲
تا فاش شود معنی‌گلزار حقیقتاز رفتن رنگ آینه باید طلبیدن
۳
در باغ خیالی‌که‌گذشتن ثمر اوستانگارکه من نیز رسیدم به رسیدن
۴
تدبیرخرد محرم نیرنگ جنون نیستنقاش ندارد قلم ناله کشیدن
صفحهٔ ۱ از ۳