خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۴۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
درس کمال خود گیر از ناله سر کشیدنتا برنیایی از خویش نتوان به خود رسیدن
۲
خوبی یکی هزار است از شیوهٔ تواضعابروی نازگردد شاخ گل از خمیدن
۳
تا گوش می‌توان شد نتوان همه زبان شدنقصان نمی‌فروشد سرمایهٔ شنیدن
۴
ای هرزه جلوه فهمان غافل ز دل مباشیدکوری درشت رو‌یی آیینه را بدیدن
صفحهٔ ۱ از ۴