خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۴۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما را ز بار هستی تاکی غم خمیدنآیینه هم سیه کرد دوش از نفس‌کشیدن
۲
چندین گهر درین بحر افسرد و خاک گردیدیمن آنقدر ندارد بر عافیت تنیدن
۳
رنگ شکسته دارد اقبال سرخ روییاین لعاب بی‌بها را نتوان به زر خریدن
۴
ارباب رنگ یکسر زندانی لباسندبی‌دام نیست طاووس در عالم پریدن
صفحهٔ ۱ از ۴