خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۴۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آسان مکن تصور بار مغان کشیدنسر می‌دهد به سنگت رطل گران کشیدن
۲
نشر و نمای هستی چون شمع خودگدازیستمی‌باید از بهارت رنج خزان کشیدن
۳
بیهوده فکر اسباب خم ریخت در بنایتتا چند بار دنیا چون آسمان کشیدن
۴
ای زندگی فنا شو یا مصدر غنا شوتا منتی نباید زین ناکسان کشیدن
صفحهٔ ۱ از ۳