خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۴۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از چرخ بار منت تا کی توان کشیدنباید به‌پای مردی دست از جهان کشیدن
۲
توفان کن و برانگیز گرد از بنای هستیدامان مقصد آخر خواهی چسان کشیدن
۳
یک نالهٔ سپندت از وهم می‌رهاندتا کی به رنگ مجمر دود از دهان کشیدن
۴
اسباب می‌فزاید بر تشنه‌کامی حرصگل را ز جوش آب‌ست چندین زبان کشیدن
صفحهٔ ۱ از ۴