خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۵۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترشح مایه‌ای ناز دلی را محو احسان‌کنتبسم می‌کند آیینه برگیر و نمکدان کن
۲
طربگاه جهان رنگ استعداد می‌خواهددر اینجا هر قدر آغوش‌گردی گل به دامان کن
۳
شکست خودسری تسخیر صد حرص و هوس داردجهانی‌گبر از یک‌کشتن آتش مسلمان‌کن
۴
بهار جلوه‌ای گر اندکی از خود برون آییچو تخم از ربشه بیرون دادنی تحریک مژگان کن
صفحهٔ ۱ از ۳