خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۵۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سوخت چون موج گهر بال تپیدنهای منعقدهٔ دل‌گشت آخر آرمیدنهای من
۲
آبیار مزرعم یارب تب سودای کیستدرد می‌جوشد چو تبخال از دمیدنهای من
۳
صد بیابان آرزو بی‌جستجو طی می‌شودتا به نومیدی اگر باشد رسیدنهای من
۴
آه دردم تهمت آلود رعونت نیستمرستن است از قید هستی سرکشیدنهای من
صفحهٔ ۱ از ۳