خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۵۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بس رشک قامت او سوخت سر تا پای سروموج قمری ریخت از خاکستر اجزای سرو
۲
پیکر آزادی و بار تحمل تهمتستیک قلم دست تهی می‌روید از اعضای سرو
۳
نالهٔ آزاد الفت پرور زنجیر نیستطوق قمری تا کجا خالی نماید جای سرو
۴
نخوت آزادگی دود دماغ‌کس مبادیک رک‌گردن نمایانست سر تا پای سرو
صفحهٔ ۱ از ۳