خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۶۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عالم و این تردماغیهای جاهشبنمی پاشید بر مشتی گیاه
۲
مرگ غافل نیست از صید نفسآتش از خس برنمی‌دارد نگاه
۳
سرزمین شعله‌کاران گلخن استکشت ما را دود می‌باشد گیاه
۴
زندگانی از نفس جان می‌کندعمرها شد می‌کشم یوسف ز چاه
صفحهٔ ۱ از ۳