خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۶۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این چه طاووسی نازست که اندوخته‌ای؟پای تا سر همه چشمی و به خود دوخته‌ای
۲
برق نیرنگ به این جلوه قیامت داردشعله در پردهٔ سنگ است و جهان سوخته‌ای
۳
رونق چار سوی دهر ز کالای دلستکو دکانی که تو این آینه نفروخته‌ای
۴
صوف و اطلس به نظر تار تحیر داردپنبه‌ای چند که بر دلق گدا دوخته‌ای
صفحهٔ ۱ از ۲