خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۸۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خرامان می‌روی در دل، چراغ‌افروز جان و تنزهی چشم‌وچراغ دل، زهی چشمم به تو روشن
۲
زهی دریای پر گوهر، زهی افلاک پر اخترزهی صحرای پر عبهر، زهی بستان پر سوسن
۳
ز تو اجسام را چَستی، ز تو ارواح را مستیایا پر کرده گوهرها جهان خاک را دامن
۴
چه می‌گویم من ای دلبر، نظیر تو دو سه ابترچه تشبیهت کنم دیگر؟! چه دارم من؟! چه دانم من؟!
صفحهٔ ۱ از ۱۱