خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۶۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه می‌شدگر نمی‌زد اینقدر رنج نفس هستیمرا رسوای عالم کرد این شهرت هوس هستی
۲
شرار جسته از سنگ انفعالش چشم می‌پوشدبه این هستی‌که من دارم نمی‌خواهد نفس هستی
۳
گر اقبال هوس را عزتی می‌بود در عالمقضا از شرم کم می‌بست بر مور و مگس هستی
۴
هوای عافیت صحرای مانوس عدم داردنمی‌سازد عزیزان، با مزاج هیچکس هستی
صفحهٔ ۱ از ۳