خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۶۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غبارم می‌کشد محمل به دوش نالهٔ دردیکه از وحشت نگیرد دامن اندیشه‌اش گردی
۲
به توفان تماشای که از خود رفته‌ام یارب؟که‌گردم می‌دهد یاد از نگاه جلوه پروردی
۳
خرد را در مقام هوش تسلیم جنون کردمبه حال خوبش هم باز آمدن دارد ره مردی
۴
تماشای سواد عافیت برده‌ست از خویشممگر مژگان بهم آردکسی تا من کنم گردی
صفحهٔ ۱ از ۳