خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۷۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به ما و من غلو دارد دنی تا فطرت عالیجهان تنگ آسودن دل پر می‌کند خالی
۲
نقوش وهم و ظن در هر تأمل می‌شود باطلخط پارینه باید خواندن از تقویم امسالی
۳
نفس سحر چه مضمون بر دماغ هوش می‌خواندکه عمری شد ز هوشم می‌برد این مصرع خالی
۴
در آن وادی که مخمور نگاه او قدم سایددماغ آبله بالد قدح در دست پامالی
صفحهٔ ۱ از ۳