خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۷۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو من به دامگه عبرت او فتاده کمیقفس شکستهٔ بی بال دانه در عدمی
۲
نفس به‌کسوت سیماب مضطرم داردنه آشنای راحت و، نه اتفاق رمی
۳
مپرس از خط تسلیم مکتب نیرنگچو سایه صفحه سیه کرده‌ایم بی‌رقمی
۴
به صد هزار تردد درین قلمرو یاسنیافتیم چو امید قابل ستمی
صفحهٔ ۱ از ۳