خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۷۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز بسکه‌کرد قصور نگاه مژگانیبه خود شناسی ما ختم شد خدا دانی
۲
شرر گل است خزان و بهار امکانیندارد آنهمه فرصت که رنگ گردانی
۳
ز خود بر آمدگان شوکتی دگر دارندغبار هم به هوا نیست بی‌سلیمانی
۴
به عجز کوش گر از شرم جوهری داریمباد دعوی کاری کنی که نتوانی
صفحهٔ ۱ از ۳