خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۷۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مباش سایه صفت مردهٔ تن آسانیدلت فسرده مبادا به خود فرومانی
۲
فریب حاصل جمعیتی به مزرع وهمچو خوشه از گره کاکل پریشانی
۳
چو گل مباش هوس غرهٔ فسون طربهجوم زخم دل است اینکه خنده می‌خوانی
۴
جنون مفلس ما عالمی دگر داردز برگ و ساز مگو ناله‌ای‌ست عریانی
صفحهٔ ۱ از ۴