خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۷۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قدح پیمای زخمم در هوای آب پیکانیبه طبع آرزویم، تر دماغی کرده توفانی
۲
نگه صورت نبندد بی‌گشاد بال مژگانیتماشا پیشه را لازم بود چاک گریبانی
۳
بقدر شوخی آه است دل مغرور آزادیبه رهن گرد‌باد این دشت دارد چین دامانی
۴
نسیمی می‌تواند برد از ما رخت خودداریجنون انگاره‌ایم اما میسر نیست سوهانی
صفحهٔ ۱ از ۳