خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۷۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
معراج ماست پستی، اقبال ما زبونیعمری‌ست کوکب اشک می‌تابد از نگونی
۲
از ذره تا مه و مهر در عاجزی مساوی‌ستاینجا کسی ندارد بر هیچ‌کس فزونی
۳
یک گل بهار دارد این رنگ و بو چه حرف‌ستتهمت کشان نامند بیرونی و درونی
۴
آن به که خاک باشید در سجده‌گاه تسلیمبر آسمان مبندید از طبع پست دونی
صفحهٔ ۱ از ۳