خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۷۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر جانی وگر جسمی سراب مطلب ماییبه هر جا جلوه گر کردی همان جز دور ننمایی
۲
نه لفظ آیینهٔ انشا، نه‌معنی قابل ایمابه این سازست پنهانی، به این رنگست پیدایی
۳
بهار وحدت است اینجا دویی صورت نمی‌بنددخیال آیینه دارد لیک بر روی تماشایی
۴
به سامان نگاهت جلوه آغوش اثر دارددو عالم سر بهم سوده‌ست تا مژگان بهم سایی
صفحهٔ ۱ از ۳