خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۸۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حیرت قفسم‌کو اثر عجز و رساییمجبور ادب را چه وصال و چه جدایی
۲
آیینه وتسلیم فضولی، چه خیالسترنگی ننماییم‌که آنرا ننمایی
۳
وقست‌که چون آبله ازپوست برآییمکز خویش برون می‌کشدم تنگ قبایی
۴
از بسکه به دل ناخن تدبیر شکستمچون غنچه دمید از نفسم عقده گشایی
صفحهٔ ۱ از ۳